Tam kırk yıl düşünüldü hatıra düşen güldü
Kahvenin acısında Leyladan kalan gülüş
Kabardı cezve kalbi ve fincana döküldü
Damakta iz bıraktı fincanın gördüğü düş


...

Seni dünyalar kadar sevdiğim zamandır

Geceleri en çok sevdiğim zaman
Ay ışığının yüzüne döküldüğü zamandır


...

Sevmek değilmiş dünyanın en güzel işi
Öyleki ölmek değilmiş en fecisi

Kimilerine otoban hayat yolu kimilerine patika
Her yağmur romantik olmuyor mesela

...

Yıllarca sensiz boşa bekledim.
Ben gönlümde seni sakladım.
Bahar çiçekleri açtığı zaman.



...

1
kulaklarda büyük bir ezgi, zamanın gölgesi derinlerden... doğu ile batının karşı karşıya gelmesi gibi bir ilk değil sandığından. frigler ve muşkiler gibi güneşin toprakları kavuştağıdır. her batı doğuyu her doğu batıyı taşır, dünyanın yuvarlaklığının yasası böyledir. pisagor böyle söylemiştir ilkin kim bilir. her ne kadar güneşin şiddeti gölgeleri soğursa da güneşe doğru bakışlar daha çok yol güzergâhındadır. sırtlarından geçen yaz sıcağı ve kış soğuğunda antik çağ hep böyle tasavvur edilir.

2
tümülüsün sakladığı gordios gibi her yer lahit giz ana-dolu gözlerinden akan al damlası yas karası, kiralık değil sonuçta. imdi vurgunluk bu murattır gönüllerde yazılı. gözlerine su serptiğinden bellidir. unutulmayan geceler yine çelmeyi dönüştürür. uzun uykuda artık her an pencere ve balkon biçemleri yalnızında insan görünümlü. süzülsün güneş, eşiklere çömel, pencereleri sarmala. demem o ki hangi eskiyi okşayıp eğilecek zaman gerçeğinden... gömülerden sıyrılıp geleceğe devro(la)cak.

...

[ikiyanayasla]
...

ben ona
ne yaşlar dökmüş
ne aşklar döşemiştim
onu eller üzerine tutmuş
uğruna yıllarımı vermiştim

...

Savurur esen yel beni
Adım adım yokluğuna
Esiyorum rüzgar gibi

Yalancı yârim serseri

...

Nasıl da harcamış heba etmişim
Gençliği tırpanla biçen zamana
Gün yüzü görmeden gelip gitmişim

Sonradan pişmanlık neye yarar ki

...

Yağmurlu havanın
ıslak sokakları yine.
Hayatım.
Mutlu bir çocuklukla
başladım yaşamaya seni.

...