Sabun Köpüğü
![Günün Yazısı](/yeni/img/ribbon.png)
Okuduğunuz yazı Günün Yazısı olarak seçilmiştir.
![Sabun Köpüğü](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/resimli_yazi/buyuk/231435.jpg)
Sabun köpüğü misali hayatım (hayatlarımız); ilk başta köpürtünce pek hoş, sonrasında köpük sönünce hayat ne de kısa ve de boş...
Hayatla ölümün kavgasında; "üstü çıplak altı yırtık yaşamak adlı vagona, hoş geldin." dedi bir ses -sonradan fark ettiğim kadarıyla bu sesin sahibi: mücadelemin her bir anına şahitlik eden hemşirelerden birisiymiş, lacivert üniformasıyla- yoğun bakım odasında. Yaşıyor muydum yani, kalbim atıyor muydu? Halbuki kaç defa durmuştu kalbim ve de beni terk etmişti, bedenimin asılı kaldığı hastane koridorlarında.
Yarınlar için planlar yaparken, "şu anın içindeki ben bir monitöre bağlı" -bilirsiniz belki, hastanelerde hasta başında bulunan ve kalp atışlarımızı ekranına yansıtan, yaşamla ölüm arasındaki o uzun; belki de uzunun sırtına yaslanmış kısa çizgi- yaşamadığımdan habersiz derin bir komada!
İsyanlarım, umut bağladığım geleceğim, "neden benlerle" sorguladığım kaç gecem kaç gündüzüm geçmişti ya da geçememişti: çaresizliğin sisinde düğümlendiğim yoğun bakım odasında. Her şey ama her şey önemini yitirmişti benim için; göz göze geldiğim duvarların soğuk nefesiydi beni gözetleyen, zamanın isli pusunda!
Tüm vücudum bir kargaşada; ilaçlar, serum şişeleri, tedaviler derken bedenimdeki can, işte yaşamak adına kıyasıya bir savaşta! Acılarımın hırpaladığı umutlarım, vazgeçişlerimin morgunda nasıl da bilinçsizce bir yarışta!
Ah nice bekleyişlerim, endişelerim, korkularım; ucu yanmış sabun köpüğünün çürümüş kokusunda! Hele ki hastane kokusu: zamanın sırra kadem bastığı yıllanmış günlerimin, baharsız dokusunda! -Bilmeyenleriniz için yoğun bakım odası; ölümle yaşamın bedensiz, bedelsiz, yersiz... en karanlık kuyusu ve de varlığın yokluğa şikayet edildiği, duvarlarına sinmiş haykırışlarımın, en derin kuytusu- İğnelerin vücudumda bağımsızlığını ilan ettiği, en soğukkanlı gösterinin adıydı: hiçbir yere sığdıramadığım acılarımın tortusu.
Bilinmezliklerin parçaladığı bedenim; gözlerimden dökülen yaşların sorgusuz, sualsiz en gerçek avuntusu... Günlerce iyileşmeyi beklerken sıkışıp kaldığım yoğun bakım odası; nasıl da geleceğimin sallandırıldığı çıkmaz sandığım yollarımın avlusu...
Rabbim: şükrüm, inancım, yalvarışlarım, yakarışlarım hep sanaydı doğrusu... Muclze miydi sahiden de ölümün teninden tekrar canlanan doğuşumun; damarlarımdaki hissedilen vurgusu...
Ömür dediğimiz şey; kaç şimdinin kaç yarına dönüşeceğinin belirsizliğinde, karanlık ve de belki de bir o kadar aydınlık "ölümlü hayatın" gizemli kutusu...
"Hiçbir vakit tam karanlık değil gece.
Kendimde denemişim ben,
Kulak ver, dinle.
Her acının sonunda açık bir pencere vardır,
Aydınlık bir pencere..." (Alıntı)
NOT: On yıl önce yaşadıklarımın gölgesine hapsolmuş, içimdeki kız çocuğuna ithaf ediyorum bu yazımı...
BÜŞRA DALGIÇ
YORUMLAR
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/136847_3282527926.jpg)
yoğun bakım
bir de acil çağırdığım ambulansın sirenleri
annem bir aydan fazla yoğun bakımda kaldı geçen sene ve entübe edildi:
öncesi de var hem de kaç kere ve sonrası da var:
en son yoğun bakımda kalbi durdu annemin benimki ise daha hızlı çarptı doktor bana alıştıra alıştıra söylese bile işin ilginci her şeye rağmen içim annem iyileşecek diyordu.
çok çok zor gerçekten de.
ölmekten ben de korkmuyorum ama sevdiklerimin hele ki annemin bu sürece girmesi ölümden beter.
ve ciddi manada tüm tüm sağlık çalışanlarından Allah razı olsun
öylesine özveri ile yapıyorlar ki işlerini.
Allah devletimizi de zeval vermesin
tebrik ederim.
selam sevgimle sevgili Büşra sizin de yaşadıklarınız az buz değil hani
Rabbim tüm tüm hastalara acil şifalar versin ve doktorlarımız tüm sağlık personeli Allah muhtaç etmesin dediğimiz kadar eksik de etmesin
![Gülen Düş](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/231169_6299386317.jpg)
Gülen Düş
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/66091.gif)
''Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şeyler var.'' diyor şair Ataol Behramoğlu... Hayat acısı ve tatlısıyla akıp giderken hep bir mücadele var aslında umut ile umutsuzluk arasında iyi ile kötü arasında sevgi ile nefret arasında... Seçme şansımız tabi ki var yeter ki yüreklerimiz coşku ile sevgi ile atar olsun... Her dert her sıkıntı bir armağandır aslında Rahmandan sabır imtihanı... Yoğun Bakım gerçekten zor ama dayanma gücünü de veriyor bir şekilde Yaradan... O kadar kısa ki hayat bunu da yaş kemale erince anlıyor insan kulluk bilinci ile yaşamaya çalışmak en güzeli... Kutlarım yürekten güzel yazınızı...
![Gülen Düş](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/231169_6299386317.jpg)
Gülen Düş
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/101455.gif)
Yazınızdaki alıntıda geçtiği gibi "Her acının sonunda açık bir pencere vardır" gerçekten de. Eğer yazıda anlattıklarınız kurgu değil gerçekse çok çok geçmişler olsun.
O pencere hep açık kalsın sizin ve hepimiz için... Günün birinde insanlık hâli, ister yoğun bakımda çaresizlik içinde normal yaşantımıza dönmeyi bekleyelim ya da bambaşka bir zorluk yaşayalım, fark etmez... Önemli olan içimizde o açık pencereyi hep var edebilmemiz... Umudumuzu ve yaşama sevincimizi asla kaybetmememiz...
Harika bir anlatımdı. Keyifle okudum. Yüreğinize sağlık :)
![Gülen Düş](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/231169_6299386317.jpg)
Gülen Düş
Yazdıklarım kurgu değil, kendi yaşadıklarımın yüreğimden kalemime yansıyan tarafıydı satırlara dökülenler...
Ayrıca teşekkür ederim geçmiş olsun dilekleriniz için de... Geçiyor bir şekilde her acı, her travma ve de daha nicesi... hayat gibi fakat bir noktada sizinle de birlikte geliyor aslında yaşadıklarınız...
İnşallah dediğiniz gibi hiçbirimiz kaybetmeyelim umudumuzu, yaşama sevincimizi...
Umutlar olmasa nasıl yaşanılır ki, umut her daim bizlerle olsun...
Selamlar ve sevgiler.
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/178244_9464893262.jpg)
Yazıyı en yakından tanıyorum ve biliyorum yıllardır .
Tüm eğitim ,staj, ameliyathanelerle hastalarla ,onların derin dertleriyle hüzün ,hazan ne varsa adeta içlenmiş halde.
Benim açımdan en kritik şey ise , o eğitim dönemlerimde şiirle aralıksız sürmesi. Bir ameliyat sırasında şiirle meşgul olmak aslında cerrahi stresin derin frekansından anlık kopuş olması.
Yoğun bakımlar en zor yaşam alanları. 40'lı yaşlardaki bilinçsiz hastanın , yatağında uzay giysili personelce yıkanma seansına tanıklık olup da elimdeki içi ilaç dolu serum tepsisiyle yerle bir olmam yıllar önce.
Duygusuz olmak bu süreçte empati eğilimi gereği çok zor. Fazla bir şey söylemek , "hemşire " gözüyle yazılmış bir yazıya daha fazla bir şey katkı sağlar mı bilmem çok güç!
Hayatın anlık nefeslik bir kardiak arrestle sona erebileceği o zorlu gecelerin , sağlık sahasıyla meşgul personellerin edebiyat sahasında olması ben dahil ayrı bir şey . Çünkü hayatla -ölüm arasındaki derin çizgideki stresle yaşamak ,empati yeteneğimiz ve insanlık sevgisi en zirve bir alan için edebiyat ,mükemmel bir alan .
Tebrikler...
![Gülen Düş](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/231169_6299386317.jpg)
Gülen Düş
Selamlar ve Saygılarımla...
Sağlıcakla kalın...