Ben, kelimelerin suskunluğunda kendini arayan bir yolcuyum.

1978’in bir Anadolu sabahından içime düşen hayat, hâlâ dizelerimde yürür. Toprağın kokusu, rüzgârın sesi ve uzaklara bakan yollar… Hepsi içimde yarım kalmış bir şiirin parçalarıdır.

Yazmak benim için bir tercih değil; içimde birikenin kaçınılmaz taşkınlığıdır.
Hüzün, ayrılık, bekleyiş… Bunlar benim yüküm değil, dilimdir. Çünkü insan en çok eksildiği yerden konuşur, en çok sustuğu yerde çoğalır.

Ben şiiri süslemek için değil, anlamak için yazarım.
Kelimeleri büyütmek için değil, küçülüp onların içine sığmak için…

Çünkü inanırım: Şiir, gösterdiği kadar değil; sakladığı kadar derindir.
Gelenekten gelen bir ses var içimde; ama o ses bugünün yalnızlığıyla konuşur.

Ben ne tamamen geçmişim ne de bütünüyle şimdi.
Ben, iki zaman arasında yankılanan bir susuşum.

Hayatın en gerçek şiirini kendisinin gözlerinde okurum öğrenirim.
Ve bilirim: Her insan biraz baba, birazda çocuk ve çokça yalnızdır.
Ben yazdıkça tamamlanmam;
Yazdıkça rahatlarım.

Ve belki de bu yüzden, her şiir biraz daha kendime yaklaşma çabasıdır