Bazı fincanlar sadece kahve taşır, bazılarıysa içinde kırılgan bir fil yavrusu, işte ben bu kırılganlığın ağırlığıyla kıvranan, her nefes alışında seramikten bir duvara çarpan o yavru fil'im.

Denemeler yazıyorum ama anlatmaya çalıştığım hiçbir zaman dışarıdaki gürültü olmuyor. Satırlarım, evrenin uçsuz bucaksız çölünde kaybolmuş bir benliğin haritasını çıkarma çabasında. Okumalarım da öyle sayılabilir. Harfler bana ayna; içimdeki o sessiz, çoğu zaman yabancı, ama ısrarla "gerçek" diye "direnen beni" bulabilmek için gördüğüm tüm sayfaları umarsızca aralıyorum.

Dünyayı ve içindekileri sevmiyorum aslında. Bu itiraf bir "asi çığlığı" değil, daha çok prangalı bir mahkumun parmaklıklar arasından fısıldadığı tek gerçek. Çünkü; gökyüzü ne kadar mavi olursa olsun, burası (dünya) benim için tam bir cehennem. Tek başıma, ama yine de kalabalıklar içinde, hassas bir yüreğin yükünü taşıyarak, nefesim tükeninceye kadar yürümeye devam ettim, ediyorum, edeceğim...

Kim olduğumu bilmek için dışarıya değil, içimin en karanlık, en sessiz odasına bakıyorum. İşte orada, kendi cehennemimin tam ortasında, büyümeye çalışan bir fil yavrusuyum.

Ve umarım büyüdüğümde gerçek bir fil olabilirim...