KAYBOLMUŞ BİR KENTİN ESKİCİSİ

kaybolmuş bir kentin eskicisiydi
makineleşmeye karşı duyguları topluyordu
kaybolmuş bu kentin sokaklarında
torbasında umut
torbasında ,insana dair ne varsa

yalnız değilsin eskici
bir sabah güneş doğar
sevgiden tuğlalarla
yeniden kurarız bu kenti

bu kent yorgun düşmüş bunca acıya
yeni bir güne başlıyor umarsızca
bir tek eskici duşmüş yollara
torbasında umut
torbasında, insana dair ne varsa


DENİZ KOYDUM ADINI

Nerde kendini bilmez çocuklar
Bir sabah öylece çekip gittiler
Çınladı alkışlar kör sokaklarda
Yankısı kime kaldı
Deniz koydum adını
Kederi bende kaldı
Uzak köyler kurdum birbirine
Denizine aldandım
Acının surlarında ateşler yaktı
Vuruldu şehirler soluksuz kaldı
Kendine çekildi bütün zamanlar
Gölgeler orda kaldı...

Çılgın zamanlarda yaşamak bize düştü..ölümün acımasızlığı her zamankinden beter. Gidenler. Gelenler. Düşenler. Ah , zamanın sonsuzluğunu anlamayanlar. Düştük yola; güzel şeyler bulmak umuduyla ışıklarıyla büyük şehirler yol oldu bize iz sürdük yalnızlığa.
Çok renkler vardı...Çok biçimler, çok isimler...Çünkü kutsanmış doğrular yoktu. Yani, Tanrı bizden uzaklaşıp o sıkıcı mutlaklığa kavuşmadan önceydi. O zamanlar herkes, herkesin başka bir doğrusu olabileceğini anlardı. Yerle gök arasında her şey kutsaldı: Kuşlar, ırmaklar, dağlar, ağaçlar, güneş, ay, her şey...Ve tabii insan...Ve deliler...Ve hatta böcekler (...) Dokunurduk onlara, giderdik ziyaretlerine, kızardık belki tepkisizliklerine...


ADALI VE BEN

Adalı’nın alnına yazmışlar denizi
Sonra çizgi çizgi kesmişler,
Gömleğine dikmişler
Adalı’nın.

Adalı’nın kentte durumu yaman..
Gömleğim deniz diyor
Sorunca
Ama içki başına vuruyor, zaman zaman
Direniyor Adalı;
Tam kafayı bulunca
Ben sarhoş olmam
Benim her şeyim deniz diyor,
Boyuna adadan söz ediyor.

Takılıyorum,
Adalı diyorum, sevgilin de mi deniz
Sen ondan haber ver..
Susuyor dik dik bakıyor bana
Adalı beni sever,
Adalı bana küfür etmez..
Adalı diyorum boş ver
Bir başka yere diyorum gidip içelim bu gece..
İnsan sevdiği sürece
Uykusu gelmez.

Dalıyoruz bir gecenin içine..
Adalı bi sözümü iki etmez.

Özdemir Asaf