Ben kim miyim ?
Benim işte !
Ben olabildiğim kadar,
hayatın BEN olmama izin verdiği kadar ben...
Olmadığımız gibi göründüğümüz anlar,
çehremize mecburi yerleştirilen tebessümler,
paramparça eden kırgınlıklar,
gönülsüz yapılan şeyler,
zorla güçlü gözükme çabaları çıkarıldığında,
ne kadar BEN kalıyorsa geriye,
İşte o kadar BEN !

Her şeyin bir sonu var hayatta, ne şüphe ?

Kimi zaman o SON daha yakından hissedilir,
kimi zaman unutulur...
Şu bir gerçek ki,
unutuyor olmamız,
her biten günün bizi sona yaklaştırdığı hakikatini değiştirmez.

Hani der ya şair :

Hepimiz topraktan yaratıldık, toprağa gideceğiz !
Önemli olan "Çamurlaşmamak" !

Dün sevdiğine bugün şerefsiz,
Dün güvendiğine bugün hain,
Dün kötülediğine bugün dost deme !
Ne kimse kalıcı yanımda, nede herkes aynı nazarımda...

Ama bilmeli,
Güzel sözler sana tek söz değil,
Gülen yüzler sana hep dost değil !

Unutma herkes her an hayatındaki rolünü değiştirebilir..
Kimseye kendin kadar güvenme !

Hayat "Tevekkül"den ibaret olmalı.
Çabalama !
Çabalamaktan ziyade,
teslim et kendini,
çünkü Teslimiyettir bizim incancımız !