Ali, duygularını yoğun yaşayan bir şair. Çocukluğundan beri hayatı, küçük mutluluklarla doluydu; mahallede misket oynamak, arkadaşlarıyla saklambaç oynamak, komşularıyla paylaştığı ekmek ve sohbetler onun dünyasını renklendirirdi. O zamanlar hayat, saf, masum ve paylaşmakla güzeldi.

Zaman ilerledikçe Ali, insan ilişkilerinin ne kadar kırılgan ve geçici olduğunu fark etti. Dost görünenlerin iki yüzlülüğü, aşk sandığı duyguların yalanlığı, karşılıksız sevgiler… Bunlar onun kalbini derinden yaraladı. Tek taraflı aşklar, beklenmeyen ayrılıklar ve kayıplar, onun ruhunu yordu; ama Ali hâlâ sevgiye, aşka ve sadakate inanıyor.

Ali’nin kalbi hem umut hem de acı taşıyor. Her sevgisinde bir coşku, her kaybında bir hüzün var. “Seni sevmek ve sevmemek” onun içsel çatışmasının özeti gibi; bir yanda tarifsiz bir sevgi, diğer yanda dayanılmaz bir yalnızlık. Yine de o, kalbini korumaktan vazgeçmiyor, duygularını saklamıyor; şiir onun hem kaçışı hem de yüzleşmesi.

Hayatın adaletsizliklerine, insanların sahte davranışlarına karşı kırgın ama hâlâ merhametli ve empatik. Ali, yorgun ama dimdik ayakta; acılarla sınanmış ama sevgiyi bırakmamış bir ruh. Her şiiri, kendi yaşamının aynası; her dizesi, kalbinin derinliklerinden gelen bir çığlık.

Ali, geçmişin saf mutluluklarını ve bugünün karmaşasını bir arada yaşarken, duygularını yazıya dökerek hem kendini hem de okuyucusunu iyileştiriyor. Onun şiirleri, acının, hasretin, umudun ve sevginin bir arada var olabileceğini gösteriyor.