Yıllardır dinmeyen şu feryadımı
Bir ömür çekmeye mecburmuyum ben
Meçhulun sayılsam silsen adımı
Boynumu bükmeye mecburmuyum ben

Yetişsin kalbimde duyduğum hüzün
Yetişsin gülmenin mahrumu yüzüm
Bir pınar misali çağlayan gözüm
Kanlı yaş dökmeye mecburmuyum ben

Unuttum sendeyken kendi kendimi
Hüsranın hükmüyle aştın bendimi
Öyleyse kıymetsiz olan kalbimi
Yerinden sökmeye mecburmuyum ben

Hicranlı kalbimin aldığı deme
Sus artık ne olur hiç bir şey deme
Aşk ile renklenen gönül bahçeme
Zehrini ekmeye mecburmuyum ben

Acılar baş verip gelse de dile
Üstüme üstüme yürüse bile
Ey ömür yetmez mi çektiğin çile
Tokada tekmeye mecburmuyum ben

Hayat bu geçse ne her gün sıradan
Nasılsa nasibi var bu yaradan
Yüzerek olmazsa deyip karadan
Kör topal sekmeye mecburmuyum ben

Her gelen geçene ismini sorup
Olmayan vuslata hayaller kurup
Bir terzi misali yamalar vurup
Yeniden dikmeye mecburmuyum ben

Nihayet sevginden duyunca kuşku
Elinle soldurdun gül gibi aşkı
Benimde bitiyor gönlümde coşku
Hem diz çökmeye mecburmuyum ben

02 02 2016 İSTANBUL
YASEMEN AKYÜREK