Acımasız bir cellad gibi takvim yapraklarını koparırken,kalbimin seni unutamama direnci karşısında çaresizliğine gülüyorum zamanın.

Ve senin bitti deyip gidişin var,kurşunu biten silahın tetik düşmesini andıran.

Aslında her şey ilahi adalet,kavgasını yaptığımız yalan dünyanın kurgusun da.
En doğrusu yaşadıklarımızı hak edip hak etmediğimizi vijdanımıza sorarak öğrenmek sanırım..

Tutunacak tek dalım inancım doğrultusunda rabbime sığınmak olacak şüphesiz.
Çok zor bir sınavdan geçtiğimin farkındalığını bilerek.

Aklımın hapishanesinde firare teşebbüs eden senli hatıraların isyanını bastıramıyorum.

Bitkisel hayattayım o günden beri,hep bi umutsuz, hep bi suskun
makinaya bağlı bütün kahkahalarım,yarınlarım gri rengine çalan kül rengi
Yüreğimde sokağa çıkma yasağı var ,kimseye selam vermiyorum herkeze yabancı kendime yabancıyım
Yani şu an meşgul çalıyorum telefon lugatında

Bayraklarımı yarıya indiriyorum,
Tozu dumana kata kata
Benzin döküp yaka yaka
Ağız dolusu küfürlerle,yumruklarımı sıka sıka
Hıçkırıklarımı gidişine mevziliyorum,duymasan da olur
Kızıl şafaklara nasıl uyandığımı bilmesen de olur

Bıkkınlık,tükenmişlik sendromu kabus gibi çökerken hayatıma,
ayrılık acısının,on bir hafta sürdüğünü söyleyen geri zekalı bilim adamlarına ana avrat nasıl güldüğümü bilmesen de olur..
SEN ARTIK BENİ DÜŞÜNMESEN DE OLUR.....