Bir garip arifim kar etmez sözüm
İnan sözüm gibi doğrudur özüm
Her namede seni anlatır sazım
Bir gün olsun gelip bende kalmadın

Acizane buda benden olsun arif hocam yürek sesiniz hiç susmasın inşaallah

Aziz hemşerim,
Yine doldurmuşsun havuzu, ben diyeyim ırmakla, sen diyesin kovayla… Sitemin var; ulu dağlar gibi, Istrancalar, Süphanlar, Kaçkarlar, Erciyesler misali… Neylersin ki, bakalım ne demiş Konfüçyüs “Gölgesiz mutluluk olmaz, bak güneşte bile leke var.” Ayrılık, kavuşamamak, hasretlik olmasaydı, Arifçe de şiir nasıl dile gelecekti..? Açıkcası söyleyene değil, söyletene bak..! Sitemin özünde sevilen vardır kuşkusuz… Böğrüyün bir yanında, sönmeyen bir ateş bırakmış alev, alev… Söz olmuş söylenmiş, hece olmuş dökülmüş kaleminden bal gibi. Allı turna bozlakta söylese, söküp atamaz sitemini… Sözcüklerinden sitem şıpır, şıpır akmış ta, şiire dönüşmüş. Doldurmuş koca bir havuzu… Şiirlerindeki, akış hızı bir çağlayan, tadı iftar yemeği lezzetinde…
Bırak gitsin hüznünü ver seher yeline, ister dağlara, tepelere, isterse Bozok Yaylasına götürsün. Zaten vermişsin aşıkların diline, artık sazlarda gezer durur. Oba, oba misafirlik eyler de, sitem heybesinde ağır bir yük olur. İşte o yükü şiirin hafifletir, kalem üstadlarına ışık saçar. Yüreğinde şiir ateşi hep yansın emi…

can dostun kaleminden bir akşam keyfi yaşadım
kutluyorum
selam ve dua ile