-Ihlamurlar Altında-
...
Kırılan testiden akan su gibi acelesinde
hayat nedense.
Dibinde kalan bir kaç damla suyu içemezsin,
susasan bile, bitmesini istemezsin umutlarının.

Çatlamış yara almış testi bir daha içinde
kana kana içilecek su barındırabilir mi,
barındırsada yudum yudum içilebilir mi,
içilsede kursağında kalmaz mı,
zamanın hoyratlığında.
...

İşte son buluşmasıydı sevdalıların,
o eşsiz derinden içine işleyen burnunun
direklerini hep sızlatacak olan ruhunu
güzelleştiren nadide kokusunda ıhlamur
ağacının altında.

Üzerlerine yansıttığı aşkın renginde,
pembe düşlerini yaşatır mis gibi kukusunda
sarıp sarmalarken bir içim su
isminin güzelliğinde.

Ayrılık vakitlerini de hiç içine sindiremez.
Yazlar kışlar gelip geçsede şifa dolu
nadide kokusunu içine hapseder anıların
hatrına.
...

Pencerenin kenarında üşüyen ellerini
dolu dolu fincanının buram buram tüten
sıcaklığında ısıtırken,
bir kez daha izlemek istersin gıcırdayan somyasında
ağrıyan bedenine inat hayallerinde yaşattığın
filmin son perdesini.

Ve hissedersin kendini o an,
ıhlamurlar altında.

Sevil Özdemir