Sensiz Bırakma Beni

Ne eylersen eyle hayat
Güldüremez beni yıldızlar
Güneş benim olmadıkça...
...
Ve kainat,
...
Son çiçek solmadıkça,

Cezanın en büyüğü yalnızlık belki
Sen beni hiçsiz bırakma

Yüce yaradan!
       sığınmaktan bıktım duvarlara...
Ölüm dahi zor gayrı
Varsın olsun,
   ...   Haşa sen, beni, hiçsiz, bırakma
İnat ettim nefes almaya
Daha bin yıl daha
Daha yüzbin daha,

Geceler daha dost
Karanlık daha dost
Ellerim tutmasın artık
Görmesin gözlerim
Yahut mutlu kıl beni
Ya göster mahşeri...

Azabından bana da nasip et,
Gazabından da gayri...
Yahut kimse ölmesin
Düşmanlarım gitsin Ahret’e
Sen beni toprağa mahkum et...

Sözlerim isyan değil
Sevemedim ben yalnızlığı
Bir can daha değil istediğim,
Bir aşk, bir meşk değil!
Yıldızları istiyorum ben
Yahut mahşeri...

Gökten, sudan ve dahi topraktan...
Bilhassa sevgiden mahrum eyle beni...
Aldığım nefes yahut farz-ı mahal
Senden gayrı nen varsa azlet beni
Lakin karadan, geceden ve dahi yoktan
Hiçsiz bırakma beni!
Sensiz bırakma beni!