En sevdiğim iki kelime bunlar sana seslendiğim,
Başkaları da var tabi,
Ama bu kelimeler sana özel.
Çünkü sen özelsin,
Bir çiçek düşün,
Bir gelincik,
Yada bir kelebek,
Yada kuşlara bak ne kadar güzeller,
Onlar hep özeldir.
Senin bana özel olduğun gibi.
Bu gün ne çok seni düşündüm,
Yıkık bir duvar gibi omuzlarım da hissettim ağırığını,
Papatyalar aradım her köşe bucak da,
Seviyor sevmiyor değildi amacım.
Seni bir papatya yaprağında yaşamak için,
Bir merhabanın içinde ne çok şey saklıdır biliyormusun,
Sevgi dostluk aşk ne yok ki.
Papatyada öyledir kadınım,
Saflık temizlik dürüstlük vardır her yaprağında.
Sana nasıl kıyamazsam,
Hiç bir çiçeğe de kıyamam.
Ne kadar oldu bana yazmayalı,
Ne kadar oldu seni seviyorum demediğin.
Son tren sirenlerini geride bırakalı ne kadar oldu,
Öyle yorgunum ki,
Belkide çaresiz.
Bana delisin sen dediklerin aklıma geliyor,
Belkide öyleyim,
İşte yine yazıyorum ya sana,
Yine seni seviyorum diyorum ya.
Son mektubun aylar önceydi elime geçtiğinde,
Mevsimler değişti kadınım,
Kaç bahar geçti üzerimizden,
Kaç yaprak düştü dalından,
Kaç şiir yazıldı ardından biliyormusun.
Özledim seni ben,
En çok boynuna sinen kokunu özledim.
Beni çaresiz koyma ne olur,
Arada bir merhaba yaz.
Mevsim kışa döndü,
Artık yağmurlar soğuk yağıyor,
Havalar buz kesiyor.
Bir merhaban ne kadar ısıtır yüreğimi,
Ne kadar canıma can katar bilsen.
Şimdi uzaksın bana,
Yüreğimdeki özleme o kadar yakınsın ki.
Şimdi yanımda yoksun ya,
Senli günlerde ki gibi,
Bir Nisan var içimde.
Yüreğinin yerinden çıkacağı o gün gibi,
Bu günde seviyorum seni.
Gelirsen yüreğim dayanır mı bu özleme,
Gözümde bu kadar yaş biriktirmişken.
Ama olsun,
Sen gel.
Kim demiş ki erkekler ağlamaz diye,
Bırak bir kezde mutluluk için ağlasın gözlerim.
___________Cengiz Yılmaz/Şiir Baba/25/12/2015