ÖĞRETMENİM BEN

Al Bayrağım’ın rüzgârı oldum,
Öğretmen oldum Anadolu’da
Dereler geçip tepeler aştım
Yürüdüm patikalardan yaya
Haykırdım dünyaya,
İstiklâl Marşımı en gür sesimle
Söyledim, hep söyledim;
Öğretmenim ben..
Kumaşı oldum Bayrağımın
Dalgalandım mavi göklerde
Her sabah yeniden and içtim yükselişlere
Mürekkep oldum kalemime, silgi oldum
Kara tahtanın cehaletini sildim yıllarca
Hayallerim önümden yürüdü hep
İdeallerim hep başımın üstünde
Geriye hiç bakmadım
Kimseyi yürütmedim önümden,
Öğretmenim ben.
Mesleğim uğruna feda ettiklerim
Bir tekini etmezdi ÇİÇEKLERİMİN
Hiç anlamadım soğuğun soğukluğunu
Yaktığında sıcağın sıcaklığını
Öğretmen olmasaydım
En güzel salatayı ben yapabilirdim
En iyi domatesleri doğrayabilirdim
Ceviz sandığının en güzelini yapabilirdim!
En iyi sepetleri de örebilirdim
En lezzetli çorbayı ben pişirebilirdim
Sıva da yapardım tuğlaların üstüne
En semiz kuzuları yetiştirebilirdim mezralarda
Kaval da çalardım şöyle yörük havasıyla!
Bir esnaf olabilirdim lüks mağazaları olan
En güzel elbiseyi ben dikebilirdim
Zengin olabilirdim, çok param olurdu
En lüks otomobile binebilirdim
Villada oturabilirdim
Hizmetçilerim de olurdu ama,
Öğretmenim ben..
Öğretmenlik uğruna neleri feda etmişim!
Hiç pişman değilim
Asla geriye bakmıyorum bugün
Çok da mutluyum hatta,
Öğretmenim ben, çünkü
En güzel gülleri ben yetiştirdim
Aldırmadım dikenlerine, çünkü
Ben okuttum dünyanın en güzel çocuklarını
Ben yetiştirdim dünyanın en güzel çiçeklerini
Sevgili öğrencilerim!
İnanmazsanız, aynaya bakabilirsiniz
Öğretmenim ben,
Ve çok mutluyum…

Murat Kahraman
24 Kasım 2005/Sultanbeyli