Ne diyordu Şair... ( kuru bir yaprak gibi eline düştüm , istersen rüzgara salıver gitsin...)
Ben , Senin eline , dudağından çıkacak bir çift sözüne düştüm...
Sen , benim aklıma , sonra yüreğime , sonra ruhuma düştün...
Uçurumun ucundayım ; Sevdamın burçlarındayım...
Biliyorum , dokunursan kahrolurum ;
Dokunmazsan ömrümün son demine kadar yanarım...
Benim , Sana diyecek ne bir sözüm var ,
Ne’de , beni Sana getirecek bir ümidim ;
Çünkü , Sen , Seninsin , ama ben , benim değilim...
O tertemiz AŞK’ına nasıl kıyarım...
Ben , benden ümidi olanların , RAB’bim’den sonra ,
Yegane bekçisiyim...
Artık fasıl bitti , yolum Levh-i mahfuzda çizilmiş...
Sen , Hülya oldun , ben rüya gördüm ;
Ama hayra yormaya korktuğum ,
En güzel rüyayı gördüm...
Sen , benim için her zaman ,
Rüya Atlas’ının ufkunda açan nadide bir çiçek olacaksın ;
Sana dokunsam kırılırsın , baksam nazar ederim...
Bana kokun yeter , varlığın yeter , yüzünün gülmesi yeter...
Sen, kuru bir yaprak gibi , rüzgara salıversende beni ;
Ümidimi Sana zırh yaparım ,
Ben buna acı demem mutluluk derim ,
Çünkü Seni mutlu görmeyi istemek , benim Kaderim...