Yalnızım yorgun bitkin hazan yaprağı gibi
Yazım kışa döndü gör ama üzülme sakın
Zulmetmiş gülmeyen bahtıma kaderimin çilesi
Gülen gözlerin sağ olsun hasret bana yakın
Sevdayı gülüp yaşamayı öğrettin ya bomboş gerisi
Eriyip kahrolmaya sevdan ile yanmaya razıyım
Kaderimin ikinci baharısın yeterki sen gel

Dileğince yaşa çekinmeden gül neşelen gönlünce
Seni cennetim yaptı o dünya iyisi kalbin
Yeşerecek inan kuruyan toprağımız biz sevdikçe
Dilim varmıyor o acı dolu kelimeyi söylemeye
Sevdanın son meleği her şeyi söyle ama ayrılık deme
Yollarımız geldi bir an aklıma acı ızdırap ve özlemlerle
Dolumu doluydu ama unuturum yeterki sen gel

Bu son hazanım dökemeyecek kimse yapraklarımı
Görürmüyüm bilmem kışları yıkamaz kimse gönül tahtımı
Yarım yüzyıldır bağrımda yeşerttiğim sevda bağımı
Al ömrümü benden vefasızsam görmek istemem dünyayı
Duyarak yaşadığım kanım canım kadınım sevdalığım
Sensizlikse mahkumiyetim buysa eğer cezam
Ben ölmeye razıyım seni seven kalbinde yeterki sen gel

Sevmek ne asil bir söz kıymetini bilene
Dünyanın en bahtiyar insanıdır severek ölen
Huzur kalbinde dilinde değil deyip sabredene
Aşk şarabı buruktur sarhoş eder içmesini bilmeyene
Düşürdüm yine aklı şuurumu vurgunum bilinçsizce
İnancı kadirim kavli dünya servetim sensin sevdam
Cefayı vefasızlara kalbimi sana adadım yeterki sen gel

Mustafa SARIVADİ
14.10.2015