Şehre akşamın kızıllığı çöküyordu yavaş yavaş...
Gözbebeklerimdeydi yüzün
Kim baksa görürdü seni...
Ben demek sen demekti sevgili....
Yüreğimdeydi aşkların en güzeli...

Yanaklarımda parmak uçlarının izleri
Ne zaman baksam aynaya görürüm ellerini
Bana varlığında yokluğunu
Yokluğunda varlığını yaşatabilen sewgili
Aykırı bir insandım ben hayata
ve tüm aykırılıklarımla sevdim seni..

İmkansızdı sevdamız
Ama
Yeryüzünde hiçbir sevda
Böyle güzel imkansızlık görmedi...

Şimdi yanımdasın...
Yakında gideceksin...
Gideceksin ve hiç gelmeyeceksin...
senede birgün
satırlarında bulabileceğim seni...
güllerinde koklayabileceğim o güzel yüzünü,ellerini....
ve bir ömür yaşatacağım sevgini...

Hayat çok şey çaldı benden bugüne kadar
En son seni aldı elimden ama
İmkansızlıkların içinde bile
öyle imkansızlıklar başardık ki;
Geriye sevmenin tadını çıkartmak kaldı...
gerisi çok kolay kaldı...

kalbini,ruhunu ,benliğini sana mühürlemiş bir aşığım ben...
ve sen...
kalbimi ruhumu benliğimi mühürleyen kahraman
biz:
imkansızlığın en güzel örneği,
mühürlenmiş bir sevdayız hayatta......ve
bizi anlatacak, bizi yazacaklar daha nice satırlarda........

....GÜLÜN....