UÇMAĞA DOĞRU (49)

Benim güler yüzlü biricik eşim.
Sanki yola çıkmış uçmağa doğru.
Gençlikle başlayan hayat güneşim.
Sanki yola çıkmış uçmağa doğru.

Bir garip tecelli yolumda benim.
Yalnızlık çok zormuş almaz bedenim.
Ölüm elbet ki hak; ayrılık derdim.
Sanki yola çıkmış uçmağa doğru.

Bir kötü hastalık yetmedi kavgam.
Bıraktım mahşere kalsın bu davam.
O benim biricik ömürlük sevdam.
Sanki yola çıkmış uçmağa doğru.

Otuz üç buçuk yıl bir beraberlik.
Bu kadar kısa mı bu birliktelik.
Daha uzun yıllar olsun isterdik.
Sanki yola çıkmış uçmağa doğru.

Bir hayat birlikte daim çalıştık.
Her zorluğu bile beraber aştık.
Tanrıdan diyerek sona alıştık.
Sanki yola çıkmış uçmağa doğru.

İlhan der ki, yangın yeridir içim.
Yandıkça alevler bir başka biçim.
Gecelerime ay gündüz güneşim.
Sanki yola çıkmış uçmağa doğru.

İlhan ATEŞ (Zayi Ozan)
Ankara, 09/10/2015 Cuma
www.edebiyatdefteri.com/siir/958680/