Sensiz hiç birşeyi yazamıyorum
Denizler mürekkeb olmuş nafile
Suyu buz tutmuş kalemler yazmıyor
Ağaçlar solmuş, yapraklar paramparça
Sensiz nefes almak ne mümkün
Üsküdar’da terkettim tüm benliğimi
Yalnızlık beni hiç bu kadar sevmedi
Ne yakışıyordu lütfü cemaline gülmek
Ne güzeldi sana, doyasıya bakmak
Bana sevenler ölmez deme lütfen
Seni sevdimde sanki ne oldu?
Hani geceler sessiz ve sakin kaybolur
Gündüzlerim gecelerden’de vahim
Şöyle ışığa gel göreyim düm düz hayalini
Denizler buz tutmuş kalem yazmıyor sensiz
Mor sümbül aşkına tutuşan Şirin yarim
Söyle hangi yıldız Turgay’ı avutur sensiz
Boğulasım var okyanus’un en derinine
Hiç bir derinlik yokluğun kadar olamaz
Aynalar ıslatmış duvarları, dermansız yastığım
Belki mazideki, günler kapımı çalar
Bundan sebeb hasret nobetini tutarım
Yeryüzü sığmıyor yaşanmışlık yolları
Gökyüzü şahid, sana beslediğim duyguları
Belkide yerin dibi taşır yokluğunla bedenimi
Işte o zaman ruhum özgürlüğüne kavuşacak
Ve o zaman nefesim nefesine erişecek
Sessizliğin haram olmuş vuruyor günahıma
Denizler mürekkep olsa ne fayda

Turgay Parlakyıldız