birlikteliğin tekilliğini yaşıyorum
çoğulların çok olduğu bu hayatta
ne yazabilirsem kar olsun bana
kalem kağıt solmaz nede olsa
anılardan bir topaç
dönüp duruyor etrafımda
sessiz soğuk paslı demirlere sahip
yelkenlerini görebildiğim gemilere şahit
rüzgarın akıp geçtiği bir balkon
uzak diyarlara bakıyorum
titreyen mum ışıkları
eski bir gramafondan yükselen
güleç bir kadının kahkaha sesi
nede çok severdim
o eski şarkılarda aşk anıları dinlemeyi
birden irkildim tuzu ayarında
biten sevdalarımın kıvrımında
çok uzun zaman geçmiş
yalnız kalmamak için harcadağım
hayatımda
hep bir şeylerin peşinden koşmuşum
kalabalığın ortasında
nedeni bilinmez bir çoşkuyla
şimdi anlamaya başladım aslında
koştuğum yer kendi kalbimmiş oysa
kaçarken yaşamışım kendimden
şimdi vazgeçtim benliğimden
kimsesizken.....

vkeskin