Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
Kaç zamandır Yine göğsümde O bilindik sancı Sanki Bedenin yanında Ruhun uzakta Ruhumda huzur arıyor Ki; Henüz bilmiyorum Gök/yüzünün duvağında Başka El/izi olup olmadığını O yüzden Dudaklarım yalnızca kendi yalanıma mühürlü
Oysa Ben Son kerede Ellerimle söküp ciğerimi Toprağa vermiştim O Bir defa Ben Bin defa çürürken Ölüm bile uğramaz olmuştu Korkup çürük bedenimden
Şimdi! Sen söyle Veşi Zen Ölüm bile uğramayan Çürümüş bedenime Durduk yere Neden girdi bu sancı …
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Veşi/zen... şiirine yorum yap
Okuduğunuz şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?
Veşi/zen... şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.
Saygılar..