Meyhaneci Lütfü rolüne kimi düşündünüz? Güzel sözleriniz için teşekkür ederim. Saygılarımla.

Bir yanlış anlaşmayı düzeltmek istiyorum: Alkol bir katkı maddesi. İçilen o değil, şarap, bira ya da brendi.

Aynı soruyu su için soralım: İçince ne oluyor? Tadı var mı? Yok. Kokusu? O da yok. Çöl ortamında su mu, ayran mı? Ayran (Tuz kaybına da iyi geldiği için). O zaman ne demeye su?

Peki su içeren içecekleri niye içiyorsunuz? Kola da, meyva suyu da, buzlu çay da su içeriyor. Ama hepsinin ayrı bir içilme ya da içilmeme sebebi var.

Eğer klişe anlamıyla alkollü içecekler ruhi sorunları ötelemek için kullanılıyorsa saçma bir şey yapılıyor. Uyumanın amacı da sorunlardan kaçmak değil, vücut salonuna gidip çalışmanın da.

Ben her zaman şarabı tadı için içtim. Birayı da öyle. Çevremdekiler de öyle yapıyorlar.

Şiir ise klişe üzerine kurulu: Meyhane de unutmaya çalışan zavallılar. Depresyondayken yataktan ya da mutfaktan ya da alışverişten çıkmayanlardan farkı olmayan bir durumu işliyor.

Saygılarımla.

Şiirdekiyle ters düşecek bile olsam ben ne kederimden, ne de neşemden, sadece şarabın keyfinden içiyorum. Ben de sizin yorumlarınızı özlemiştim. Hoşgeldiniz. Sevgilerimle.

Safıye gerçekten başa bela ama ilk üç de gerekli bir yerde; bu şiir de bunun bir kanıtı, üçüncü kadehin hediyesi. Saygılarımla.

Özdemir Usta'nın adının anılması bile gurur verici. Çok teşekkür ederim. Saygılarımla.

:) sefan olsun...

Beşinci kadeh ve Safiye,
Bize eşlik ettiler yol boyu
Unutuverdik Lütfü'yü,
Altıncıyla aramıza girdiğini.

Saygılarımla.

Güzel görmüşsünüz: Öykü yazamayınca altı aydır uzak durduğum şiire dönüp manzum bir minimal öykü yazdım. Dize sayısına dikkat etmemiştim ama on iki olduğunu sizden öğrenince sevindim: Malum, Defter yönetimi on iki dizenin altını şiir saymıyor; asla da güne getirmiyor. Okuma ve yorumlama inceliğini gösterdiğiniz için teşekkür ederim.

Güzel bir noktaya değinmişsiniz: Niye içiyoruz?

Yorumunuzu okuyunca farkettim ki güzel bir biftek yediğimde "Niye bunu yiyorum?" sorusunu sormuyorum. Ya da kırk yıllık hatırlı kahveler önümüze sürüldüğünde niye içtiğimizi merak etmiyoruz. Dahası kendimi çok şanslı kabul ediyorum: Bugüne kadar sevdiğim insanların hiçbiri "Niye sevişiyoruz?" diye sormadığı için. Peki neden içmeye gelince bir sebep arıyoruz? İçtiğimizi bu kadar mı sevmiyoruz? Saygılarımla.