Şiirde aslolan ifâde gücü
Mihrabı belirsiz savruk his değil
Manasız her hece tek tip görgücü
Şiir idrâk etmek ihtiras değil

Hedefsiz tek şiir şiire zarar
Kendince kendini şiirde arar
Haberi yok amma ayarsızlık var
Şiir münacaat, örf miras değil

Uyak âhenk seyir maksadı seçin
Nerede ne zaman ne için niçin
Şiir baş kaldıra gerçek âşk için
Bâdeyi içiren maşuk, tas değil

Şiir mavi yeşil belki renksiz mor
Şiir benden beter ben şiirden zor
Kaçtıkça arkamdan tam gün koşuyor
Üç mısra eklemek şi’r tahmis değil

Nazım yok ölçü yok, yok adet oldu
Kametsiz sözcükler ibâdet oldu
Niyet ve fikirler istimdat oldu
Lütufla gelir bu, ihtisas değil

Suskun saat gibi zamana esir
Hep beni kahretti gayretsiz nesir
Azıcık kurcala kimler müessir
Bir sürü cümleler müesses değil

Şiir ses, aşk sesi gözyaşı erir
Hep ahenk hep ahenk, renge renk verir
Dirilir duygular tekrar yeşerir
Dört mevsim oynanır son piyes değil

Sükût ve temâşa, tarifsiz henüz
Çağıl çağıl renk renk masmavi eşsiz
Şiire gözyaşı eklense sessiz
Leyla’nın gözyaşı şiir ses değil

Bakış duyuş ilham ve edebiyat
Şiir akşamları kime emanet
Tıpkı iklim gibi pek çok ihânet
Hecenin çığlığı bana has değil

Ömer Ekinci Micingirt