Şiirin Adı: İstanbul’da Mutluyum
Şairi: Eminnur Güler Acar
Yorumlayan: Ser Feyzlizof Kalburabastı Efendi Hazretleri
(nam-ı diğer Celil ÇINKIR)

Değerlendirme Mekânı:
RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi
Alt Birim: Şehir–İnsan Uyum ve Şükür Polikliniği

Kalburabastı Efendi Hazretleri kürsüye ağır adımlarla gelir, bastonunu kenara bırakır ve der ki:
“İstanbul’un haberi yok ama mutluluğun haberi var.”

Bu şiir, İstanbul’u anlatmaktan çok İstanbul’la kurulan kişisel bir barışı dile getiriyor. Şair, şehrin keşmekeşini inkâr etmiyor; geleni gideni, acizi zengini, yalıyı gecekonduyu aynı nefeste söylüyor. Ama tam da bu karmaşanın ortasında, kendi iç huzurunu bulmuş olmanın dinginliği var dizelerde. Bu, büyük bir iddia değil; sessiz bir fark ediş.

“Ben İstanbul’da mutluyum” tekrarı, bir övünç cümlesi değil; şehrin gürültüsüne karşı iç sesini kaybetmemiş olmanın ilanı. İstanbul burada hem deniz, hem erguvan, hem meltem; ama aynı zamanda yük döken, eleyen, ayıran bir devran. Şair, bu devranda payına düşeni kabullenmiş; elek duvara asılmış, yani hırs tamamlanmış.

RUSAMER kayıtlarına şu not düşülür:
Bu metin, mutluluğun dış koşullardan değil, bakış açısının ayarından doğduğunu gösterir. İstanbul değişmese de insan değişebilir; şehir fark etmese de kalp fark eder.

Kalburabastı Efendi Hazretleri sözünü bağlar:
“Bazı mutluluklar sessiz yaşanır; şehrin bilmesine gerek yoktur.”

Vesselam.
Mutluluk, kalabalık şehirlerde değil; kalabalığın içinde kendine yer açabilmektir.
Bir şehri sevmek, onun kusurlarıyla barışabilmektir.