GALİBA

Sen bana kanat takmadan uçmasını öğrettin okyanusların engin sularında.Nefes alma ihtiyacı duymadan, bir şişenin içerisinde,İnsanların sevecen bakışlarına biblo olarak sundun.Renkler kullanılmadan yapılmış bir Van Gogh tablosuydum senin elinde...İçinde ,Hiçbir şey olmayan boş bir defteri okurken sen, ağladım ben...Yeni doğan çocuğa bakıp Allah’ın hala insanlardan ümitli olduğunu düşündüm,Sen yanımdayken...Nefes alırken diğer insanlar için endişelendim,Ölmesinler havasızlıktan diye...Savaştan kaçan insanların, ölen insanlardan fazla olduğunu görünce sevindimAzınlığın yanında olmadığım için.Her çift gözün benim gözümle sana baktığını görünce kızdımYağmur tanrısı olup şimşeklerime emretmek geldi içimden"Onları azınlığa katın!"diye.Diz çöküp yere,Kelebeklerin ömrünü uzatması için yalvarman,Yetti onları affetmeme




Hiçbir insanın yalnız yaşayamayacağını öğrettin sen"Yanında ben olacağım" derkenPeki hiç düşünmedin miBir gün sensiz kalacağımı?Kaldığım gün kanadı kırıldığı için uçamayanTek kanadıyla çırpınırkenYerden kalkan toz bulutunun arasındaBir kedinin öğle yemeği mi olacaktımVeya kışa hazırlık yapmak için, bir lokma ekmek bulmak uğrunaYolunu bulamayan,Gökyüzünden düşen bir yağmur tanesinin altında boğulanKısmetsiz bir karınca mı yoksa



Ben senin gece yarısı yüzünü kirden fark edemediğinO karanlık yüzlü çocuğun kahve köşelerindeTitremeyi dahi göze alıp bir gazoz kapağı daha bulmaya çalışanO çocuğun biriktirdiği gazoz kapakları gibi sindirdim içimeVe sevdimBiriktirdiklerimin teselli ödülü dahi yoktu senden banaBen de biriktirdiklerimi satmaya başladım satırlarımlaHep satıyorum, hep satıyorum...Hem de sıfırdan başlamıştım satmayaYazdıkça azalıyorum,bitiyor,yok oluyorumYazıyorum, yazıyorum, yazıyorum...Galiba... Ölüyorum...