Buz gibi sokaklara yapa yalnız bıraktın
Altı aylık bebektim suçum neydi be anne
Kader benden uzaktı sende bana ıraktın
İntizar etsemde boş kader duymaz be anne

Ürpermezdi bedenim sen yanımda olsaydın
Küçücük yüreğime şefkatinle dolsaydın
Beni basıp bağrına hep yanımda kalsaydın
Kahredip tenhalarda ağlarmıydın be anne

Yıllarım yalnız geçti arayıp sordunmu hiç
Yoksun diye ağlarken ardımda durdunmu hiç
Ben namerde muhtaçken kalbini yordunmu hiç
Yavrum deyip karalar bağlarmıydın be anne

Öyle zor’ki anlatmak acılarla büyüdüm
Hiç saçım okşanmadı zibil oldum çürüdüm
Körpecik bir bedeni ağır aksak sürüdüm
Acıyıpta yüreğin dağlarmıydın be anne


Ne kadar büyüdümse o kadar çok özledim
Ömrüm hasretle geçti hep yolunu gözledim
Gül yüzümü soldurdum yüreğimi közledim
Bu halimi görseydin çağlarmıydın be anne
Kahredip tenhalarda ağlarmıydın be anne

Cemal İNAN

Zibil; çöp