Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
nasıl unuturum ısırgan otu okşamalarını küfül küfül yel estikçe yanar yüreğim de belli etmem kimselere
oysa ne çabuk kabuk bağlamıştı gicişen, giciştikçe kaşıdığım kaşıdıkça, kanayan o senli yaralarım
şimdi nereye baksam sen kokuyorsun çayırın, çimenin, sümbülün yapraklarında, ey hayırsız … sen
kardelen bahçesi kekik kokulu kayalıklarda çelme takıp nasılda düşürmüştün yüzü koyun hala o günün izini taşırım dizkapağımda sanki arada sızlar durur içten içe
ne zaman bir taşa takılsa ayaklarım hep sen gelirsin aklıma dizime çizdiğin gülünü hatırlarım ey unutamadığım vefasız yarim unuttun mu sen?
menekşeler, güller sarmış kırsalın gün görmez tepelerini sanki biraz küçülmüş üğünüyor toz duman saklambaçta saklandığımız o kocaman kayalık
baharı müjdeliyor sensiz gelen nebatat hep sen kokulu papatyalar, çiçekler seni anlatıyor uğur böcekleri yem yeşil yoncalar büyümüş seni bekler yaprakları el ele koşuştuğumuz patika yollarında
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Isırgan Otu şiirine yorum yap
Okuduğunuz şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?
Isırgan Otu şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.