Soğuktan sıcaktan kararmış kalmış
Okuyup liseden diploma almış
Yaptığı işinde fazla ün salmış
Ah çekince susar köylü gariban.

Ufacık boyuyla hedefi büyük
Bekâr kalmış çökük omuzun da yük
Sararmış suratı yüreği döyük
Saz teline basar köylü gariban.

Seçkin huyuyla tek başına köyde
Çok iş yaptığında keyfi yok beyde
İlkokul mezunu olgun bir huyda
Haksız sesi keser köylü gariban.

Köyünde seçilmiş birinci aza
Çokta gözü yoktur razıdır aza
Altın kalpli ama suskundur söze
Kızarsa kin kusar köylü gariban.

Dağda güdüyormuş keçi, sığırı
Şaka olsun diye bazen bağırı
Her zaman yapıyor dosta çağırı
Demir gibi yasar köylü gariban.

Kara kuru yağız sivridir dili
Açık sözlü yiğit Isparta ili
İhanet edene kötüdür eli
Hoş görüyle kasar köylü gariban.

Dursunî kayboldu hayal içinde
Yalnız kazanıyor bilek gücünde
Yorgunken gülüyor hayat hiçinde
Güler yüzle eser köylü gariban.

Dursun Yeşil –2009