özledim seni...ayrılık yüreğimi uyuşturuyor karıncalandırıyor nicedir.beynimi uyuşturuyor özlemin...çok sık birlikte olmasak bile benimle olduğunu bilmenin bunca zamandır içimi ısıttığını yeni yeni anlıyorum Yokluğun,Hatırladıkça yüreğime saplanan bir sizi olmaktan çıkıp mütemadiyen bir boşluğaSabahları seni okşayarak başlamaları aksamları her isi bir kenara koyup seninle baş başa konuşmaları özlüyorum;oynaşmalarımızı,yürüyüşlerimizi,sevimli haşarılığını,çocuksu küskünlüğünü...Nasılda serttin başkalarına karşı beni savunurken;ve ne kadar yumuşak bir çift kısık gözle kendini ellerimin okşayışına bırakırken Gitmeni asla istemediğim halde buna mecbur olduğunu görmek ve sana bunları söylemeden’git artık’ demek’beni ne kadar çabuk unutursan, o kadar çabuk kavuşacaksın mutluluğa’demek sana nede zor seni görmemek ve belki yıllar sonra karsılaştığımızda bana bir yabancı gibi bakmanı istemek senden...yeni bir sevdayı yasakladığım kalbime söz geçirmek..