Güzel insanın güzel şiir yazan gönlünü kutlarım.
Beğendim.
.................... Saygı ve Selamlarımla...

gecmış hatıraları paylaşmışsınız hocam
yürek sesinizi alkışlıyorum
__________________________ saygılarımla selamlar

Anlam ve anlatım mükemmeldi severek okudum usta......... Eyvallah
Alkışlıyorum kalemini
Yüreğin var olsun
__________________________________Saygılar selamlar

Tebrikler Cemal Hocam maziden güzel anılar ve hayatın derinliğini anlatan duyğu seliydi selam ve dualarla sayğılar

oldukça anlamlı güzel bir eser.
anılarda kalsa da günümüzde geçerli bir konu şiire güzel işlenmiş.
barış ve kardeşliğe çok ihtiyacımız var.
kaleminize sağlık

kalemnize sağlık ustad

Belkide bugün son günümüz... kimbilir..!
__ Ellerini ellerimin üstüne koyup,
__ Yüreğini yüreğimle birleştirip,
__ Gözlerimi taa içine bakıp,
__ Cesurca., kahramanca diyebilirmisin..?
____ "Evet kardeşim.,
____ Biz birlikte büyüdük,
____ Birlikte tüm zorluklara göğüs gerdik,
____ Her acı’na varım, her sancına katlanırım".. diyorsan..!
Bende seninle,
Ölümüne... Ölümüne... Ölümüne varım..
GÖZƏLDİR,HOCAM...Qələminizə qüvvət.Salam və saygılar.

MELEKLER BİZE KÜSTÜ

“son ağaç kuruduğunda, son nehir kirlendiğinde,
ve son balık öldüğünde…
işte o zaman anlayacaksın; paranın hiçbir işe yaramadığını!”
(Kızılderili atasözü)

Hayallerimizin ceplerimize sığmadığı yıllardı, o yıllar!
Yıllarımız heba oldu…
Hayallerimiz hala ilk bahar…

O yıllar, biz büyümemiştik!
Her doğum gününde çocuklaşıp, büyümek istememiştik!
Lakin…
Hayat acı emzirdi bize!
Acıdan kurudu ergenlik sivilcelerimiz!
Büyüdük!
Tahtadan kılıcımızla bütün kötülüklere direnirken…
Kötülüğün koynunda büyüdük!

Büyüdük…
O çocuk oyunlarını, o çılgınlıkları unuttuk!
Beşiğimiz bir kenara atıldı
Yada biz bütün oyuncaklarımızı kırdık.
Bazen acılar bize tutundu…
Bazen biz acılara yamandık!

Bizimle birlikte şehirler büyüdü!
Bankalar…
Şirketler…
Süper marketler…
Üniversiteler…
Siyasi partiler…
Hapishaneler büyüdü!
Hormonlu yiyecekler…
Silikonlu memeler…
Markalı kıyafetler…
Salına salına gezen afetler büyüdü!

Şehirlerde acılar, şehirlerde kötülük büyüdü!
Kap kaçlar…
Vur kaçlar..
Tacizler…
Tecavüzler büyüdü!
Kavgalar…
Aldatmalar…
İhanetler…
Boşanmalar…
Kürtajlar…
Yetimhaneler büyüdü!

Biz büyürken nasıl küçüldü dünya?
Ormanlar…
Akarsular…
Göller, nasıl küçüldü?
Ozon tabakası nasıl delindi?
Kuşun kanadı nasıl kırıldı?
Karıncanın yuvası nasıl bozuldu?
Ormanlar nasıl yandı?
Sular nasıl kirlendi?
Onca hayvanın nesli nasıl tükendi?
Ekmekler çöpe atılırken, Afrika da çocuklar nasıl açlıktan öldü?
Kadın sığınma evlerinde kadınlar nasıl satıldı?
Çocuk yuvalarında çocuklar nasıl dövüldü?
İnsanlar nokta kadar menfaat için, nasıl virgül kadar küçüldü?

Bir aşk vardı…
Üşüdükçe sıcacık sarındığımız
Bir aşk vardı…
Bütün kirlerimizden arındığımız.
O masal sevdalar nerede şimdi?
O güzelim şarkılar…
Yazlık sinemalar…
Cep foto romanlar nerede?
Radyolarda arkası yarınlara ne oldu?
Arkadaşlık vardı…
Dostluk vardı…
Kan kardeşlik vardı…
O dostluklar nasıl düşmanlık oldu?
Aşk…
Samanlıkta bir iğne gibi nasıl kayboldu?

O aşklar ki, ölümüneydi…
Bir erkek nasıl severse…
Bir kadın nasıl sevilirse…
Öyle sever sevilirdik!
Mum kokulu mektuplar yazardık sevgiliye…
Küçük çakımızla ağaçlara yüreğimizi kazırdık.
Öyle severdik ki, bozardık büyüleri!
Severdik işte…
Gövertirdik öptüğümüz yeri!

Vahşi kuşlar mı kondu gözlerimize?
Zehirli çiçekler mi açtı dilimizde?
Nasıl böyle sevgiyi aşkı unuttuk?
Nasıl böyle acımasız…
Nasıl böyle kötü olduk?
Böylesine güzel bir dünyada…
Nasıl böyle çirkinleşip, birbirimizi vurduk?

Melekler bize küstü!
Bu yüzden, gülmüyor yüzümüz!
Kırk tas suda arınmaz günahlarımız…
Artık terk edilmiş köyler gibi yapayalnızız.
Kimimiz mutfağında anne…
Kimimiz hayat yorgunu bir babayız!
Kimimiz denize hasret…
Issız bir kıyıda çürümeyi bekleyen bir sandalız.

Sen yinede sil göz yaşını!
Ölü toprağını at üstünden
Bütün yıldızlar sönse de, yunuslar ufku gösteriyor bak!
Albatroslar ne diyor; Dinle!
H e y e m o l a…
He y e m o l a…
H e y e m o l a…
Yelkenler fora!

Sevgi, yelkenimiz
Dostluk, can kurtaran filikamız
Aşk, zulada bir şişe şarabımız.
Daha ne fırtınalara direnir…
Daha ne acılara göğüs gereriz!
Bu puştluklar…
Bu kaypaklıklar yıkmaz bizi!
Yıkamaz…
Biz öyle kolay pes etmeyiz!
Bir aşka, birde dostluğa diz çöker…
Gayrısına eyvallah demeyiz!
Yüz bin kerede vursalar bizi!
Biz daha ölmedik dost…
Kolay kolayda ölmeyiz.

CEMAL Hocam; Sanırım aynı duygular işerisinde yazmışız şiirlerimizi...Lakin sizin şiiriniz çok daha güzel. Tebrik ederim. Emeğinize yüreğinize sağlık. Saygılar selamlar

Tebrik ederim , beraber yaşama arzusunu ,ve ahmed arif'ın, özlemini çok güz yansıtmışsınız, kutkarm üstad.