Nasıl anlatsam seni ,sığmazsın mısralara,
Üç beş kıtayla anlatsam haksızlık ederim sana.
Seni anlatmak için kalem kağıt yetmez.
Sen benim evim değil,gönül sarayımsın.

Sen yeri geldi dert pınarlarım oldun.
Gözyaşlarımın tek şahidi sen oldun.
Sen beni bazen yaktın,soldurdun.
Sen benim evim değil,gönül sarayımsın.

Sen gördün sadece hayat gözyaşlarımı.
Aşka,sevdaya yazdığım yazıları,şiirleri.
Tek sen çektin benim kahrımı,
Sen benim evim değil,gönül sarayımsın.

Kimlere kucak açmadın ki saysam bitmez,
Açtığın kucaklara minnet etsem,kafi etmez.
Sen aşıklar deryası oldun,yüzen batmaz.
Sen benim evim değil,gönül sarayımsın.

En büyük davamın yüce mahkemesiydin.
Zevklerimin,dertlerimin büyük tablosuydun.
Ülkü denen nazlı gelinin köşk konağıydın.
Sen benim evim değil,gönül sarayımsın.

Kardeşlerimin,dostlarımın anası babasıydın.
Onları ters çevirmedin,benim yanımdaydın.
Sen bizim dostuğumuzun ekmeği,suyu,sofrasıydın.
Sen benim evim değil,gönül sarayımsın.

Yeri geldi sen bozkurtların otağı,
Yeri geldi aşıkların muhabbet bağı,
Yeri geldi sen dostlar sofrası,
Sen benim evim değil,gönül sarayımsın.

Ne günlerim geçti senin dört duvarında,
Kışları üşüdüm ayaz gecede ısıttın bağrında,
Kucakladın beni muhtaç etmedin muhanete,
Sen benim evim değil,gönül sarayımsın.

Bazen seni dertlerimle boğdum,kızmadın.
Gözlerimle ıslattım günlerce,kızmadın.
Yumruklarım darbe oldu duvarlarında,kızmadın.
Sen benim evim değil,gönül sarayımsın.

Nice sevinçler yaşadım gecende gündüzünde,
Herbir sevinçle sana sarıldım seve seve,
Dargın düşmedim,her isyanım kahrımda senle,
Sen benim evim değil,gönül sarayımsın.

Senin yanında dinledim şarkıları,türküleri.
Senin ruhunla yazdım nice şiirlerimi.
Şimdi giderken sana yazıyorum bu sözleri,
Sen benim evim değil,gönül sarayımsın.