Canım benim duyarlığını kutluyorum.

İstanbul'daydı sanıyorum,
şiirde yazdığın görüntüyü görüp, irkilmiştim.
Köprü altında paltosuna sarınıp yatan bir adam
elbette yanına köpekten başka kimse gelmemiştir.
Bu adam şu soğuk günlerde ne yapıyor,
yine köprü altında mı yatıyor?
Off, insanlığımızı sorgulayacak ne çok can yakıcı görüntü var.
Görmediklerinmiz de cabası..

selâm ve sevgilerimle canım..

Çok güzel. Bilirim ki yüreği güzel olanlar hep güzeli yazar.
Duygulu ve etkiliydi şiirin
Tebrikler sevgiler üşümesin o yürek minnosum....

Çok güzel bir gözlem ve bir o kadar da güzel anlatım.
Biz fark etsek de etmesek te bütün canlılar bizler gibidir.
Sadece dillerini anlayamadığımızdan ya da anlamayı hiç düşünmediğimizden onları kendimizden ayrı görürüz. (Ben öyle olanlardan değilim) 2014 yazında yaşadığım bir anımı paylaşmak istiyorum. Yaklaşık üç ay boyunca Andırın'da çeşitli konularda derleme yaptım. Bu sürecin büyük bir kısmını dayımlarda kalarak geçirdim. Evde iki kedi vardı. Bir tanesi çok bilmiş bir kediydi. Kendini adeta evin sahibi gibi hissediyor ve ona göre davranıyordu. Örneğin kızacak olsan ya da bir yere geçmeye çalışırken engellemeye çalışsan hiç tınmıyordu bile. Bu özelliği dikkatimi çekince biraz da gözlem olsun diye çok bilmiş kediye yakın ilgi göstermeye başladım. Çok bilmiş hiç pes etmedi. O da kendince yöntem geliştirmeye başladı. Bir gün hiç unutamam bir fare yakalamış ve canlı olarak getirdi. Karşımda beklemeye başladı. Fareyi bana gösteriyor ve gözlerimin içine bakıyordu. Hiç tepki vermedim. Veremedim zira. Şoka uğradım. Az sonra fareyi bıraktı ve bir bana bir de fareye bakmaya devam ediyordu. Tekrar fareyi yakaladı ve gözden kayboldu. Dayım bu olayın yorumunu yaptı. Aldın mı yeğenim dersini dedi? Onların bizden hiç farkı yok bu mekanda dedi. Sadece dilleri yok anlatamıyorlar akıllarından geçenleri ama bizimle aynı duyguları paylaşıyorlar. Onlara sahip çıkmak değil bizden ayrı düşünmemeliyiz. Çalışmanızdan gerçekten çok etkilendim. Duyarlı yüreğiniz için teşekkürler efendim. Saygımla