Bin dokuzyüz elli üçde doğmuşum
Eskişehir derler, ilimiz bizim.
Kimine kaymaklı kadayıf gibi
Kimine zehirdir, dilimiz bizim...

Getirsekde külhan beyleri dize
Dokunmayız asla, yetim, öksüze.
Çok kişiler, gelir, danışır bize
Ele akıl verir, delimiz bizim...

Geçirsek de ömrü, matemle, yasla
Ayranı içeriz, kalaylı tasla.
Övünmeyi, kibri, bilmeyiz asla
Sırma saçlı olur, kelimiz bizim...

Küçüğü severiz, büyüğü sayar
Altındır kalbimiz, yirmidört ayar.
Güçlüyüm diyenin, gözünü oyar
Güçsüzlere kalkmaz, elimiz bizim...

Kimse bilmez. nerde, nasıl yaşarız
Yağmur olur, gökten yere yağarız
Bazen duruluruz, Bazen taşarız
Yıkar engelleri, selimiz bizim...

Saf olsak da, hiç oyuna gelmeyiz
Düşenlerin Arkasından gülmeyiz.
Sorarsan, üstünlük nedir bilmeyiz
Her çalıya denktir, gülümüz bizim...

Kulaklar tıkalı, her kötü söze
Namertlik, nankörlük yakışmaz bize.
İyiler uğruna dönsekde köze
Kötüleri yakar, külümüz bizim...

"Kul Hilmi" kendini boşuna yormaz
Can, bir kuş misâli. kafeste durmaz.
Sağ iken, kimseler arayıp sormaz
Diriden değerli, ölümüz bizim...