ey faniyat, ey ölümü unutan, yaratılan can,
bir kere dünyaya gelebilme hakkını iyi kullan.
yaratıldıgın gibi dost dogru olmaya baksan,
dilini yalan dolan olan şerlerden korusan.
gönlünü sevgisizlikten,gözünü kinden koru,
huzurlu ol,huzur ver,baksana zaman daralmakta.
kanma şana şöhrete sakın,hepsiyle imtihandasın,
ne makamlar bırakıp, göçüp gidenler vardır bilirsin.
mal ve mülkle hesap görmeyecek ulu Tanrın,
diyecek ey kulum, fani dünyada nasıl yaşadın.
kendi hakkın olanı, başkalarıyla nasıl paylaştın,
kırdın ise bir gönül ,o gönül Kabeydi unuttun.
hak hukuk demeden ,her an kendini beyendin,
gururlandın,kendini birşey sandın uçtun, uçtun,
azarladın,kalp kırdın,büyük sevdalara kapıldın.
haşa nefsini Allahlaştırdın,her insanı kırdın,
dönüp bak,yanlış yoldasın diyenlere kızdın.
söyle bakalım kabirde şimdi yapayalnızsın,
hani sevenlerin nerede,hani şakşakcıların.
gerçek mahkemeyi kübradasın ,konuş bakalım,
diyen o yüceler yücesi imtihanın ile başbaşasın.
işte burada düşünme zamanında ,vakit çok geç,
inkar etme gücünde kalmadı,şimdi son noktadasın.
her azan dogrulayacak yaptıklarını,yapmadıklarını,
her fani ölüyor gördünde, sen kalanmı sandın a şaşkın.
her azanın dost dogru konuşacagı o kabir odasında,
şimdi neler yapıyorsun, diye el açmış kalan faniler,
ya dua ediyorlar sana,yada beddua, kabrin başında,
işte böyle o çok deger verip şımardıgın bir dünyan.
elveda dedilen o zaman ,an ve an ,gelmeden hemen,
en iyisimi , şimdi uyanıkken vaz geçmeye baksan,
o kötü olan davranışlardan,zulümden,kahrı cefadan.
bir ikindi gölgesi gibi grilikte, yaşadıgını sandıgın ,
o an,o zaman gelmeden,gel etme eyleme a can.
yaratıldıgın gibi dost dogru olmak zamanıdır şu an.
baksana, bu handan gelip geçen Mevlanan,diyor ki,
düşüncen konuşmana,konuşman hareketine,
hareketin kaderine yansır,ne olur düşünsen hemen.

Meral tice