26
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1558
Okunma
Günümüzde çocuklarımıza yüklenen yükün ağırlığı altında kaldıklarını gözlemledim.Bu durum beni çok rahatsız ediyor.İnsanlar bir daha çocuk olamayacaklarını unutmuşlar ve onların en büyük ihtiyaçlarını göremez olmuşlar.Onlar sevgimize ve oyuna ihtiyaç duyuyorlar.Lütfen çocuklarımızdan kapasitelerinin üzerinde başarı beklemeyelim.Aksi takdirde ileride sorunlu bireyler olarak karşımıza çıkacaklardır.Sevgilerimle.Hepinize teşekkürlerimi sunarım.Filiz
Oyuncaklarla kurduğum düşler ülkemden
Uyandırmayın!
Bırakın!Olmasın odam,masam.
Yatağım yerlerde,
Dağınık olsun etrafım ne farkeder ki;
Yeterki geceleri üzerimi annem örtsün
Sevgiyle sarsın,öpsün.
Soğuk,sıcak demeden
Karanlıklara saldınız bu naciz bedenimi.
Uyandırdınız güzel düşler göremeden
Daha gözümü açmama fırsat tanımadan
Soğuk sular çarptı minik suratıma şamar gibi.
Tutuşturdunuz elime poğaça,simidi.
Bana hiç sormadınız ne istediğimi
Bedenim şimdiden yoruldu
Koşuşturmalarınıza isyan edip
Direnişe geçti.
Zihnimse,hiç anlamadı beyhude bekleyişlerinizi.
İstemiyorum artık,cümlelerin sonuna nokta koymayı
Üçgenlerin iç açılarını hesaplamayı.
Tek istediğim ,anne-baba-çocuk üçgeni.
--------------Nihayet
Kendimle başbaşayım şimdi
Hastane odasında kolumda serumla.
Koşamadan tarlalarda,
Oynamadan çamurlarla
Çocuk olarak öleceğim
Şimdi
Unutmadan sorayım
Hangi hipodromda en son yarışım?
Son bir kez onu da koşayım.
Cevap Yaz