AH İSTANBUL........

Taşın toprağın altın derlerdi,,
İnsanın hani merhametliiydi ?
Şu yaşlı teyze tek göz evde neden dertli ?
Şu Ahmet amca sokak başında
Mendil satmaya mecburi mi ?
Küçük Ayşe’yi cami avlusunda,
Dilendiren şey neydi?

Yalansın İstanbul..
Güzelliğin büyüleyici olsa da,
İçin kötülüklerle sarılı
İnsanların içi sarılı yaralarla..
Sığdırdın bizi küçük sahte bir masala,
Sürüklüyorsun yanlış hayatlara..

Neydi senin gizemin İSTANBUL..?
Rüya yaşatıp kabuslara çeviriyorsun
Güzelleri önce çirkinleri sonra yaşatıyorsun
Çirkefleşmiş insanları bize müstehak kılıyorsun
Mutluluğu kısa,
Hüzünü uzun veriyorsun.
Mücadeleyi öğretiyorsun.
Hemen pes ettiriyorsun.
Yürekleri körleştiriyorsun.
Susturuyorsun.
Ağlatıyorsun...
Ama dertleşmeyi bilmiyorsun !

Çıkarcısın İstanbul !
Bir yaşam veriyorsun ,
Mutluluktan uçuruyorsun..
Sonra o hayatı elımızden alıyorsun.
Kısa yaşatıyorsun sevmeleri.
Aşkı yalan gösteriyorsun.
Çıkarcı insanlarla sınıyorsun bizi
Körpe kalplere sokuyorsun.
Aşktan nefret ettiriyorsun..
Sonra ...
Bir daha sevmek istemıyorsun.
Güven hissini alıyorsun elimizden
İnsanlara küstürüyorsun..
Kin beslettiriyorsun...

Sen nesin İstanbul..?
Söyle Allah aşkına..
Yaşamak böyle güzelken?
İnsanına dokunma..
Onların da yaşamaya hakkı var.
Her kalp yaşamayı hak eder.
Dokunma yeter.. !