İçimde küllenen, sönen ateşi,
Ne vardı da böyle, yaktın yeniden?
Ruhumu ısıtan, parlak güneşi,
Tam unuttum derken, çıktın yeniden.

Sevda türküleri, söylenir oldu,
Sana kırgınlığım, hemen kayboldu,
Gönlüme yeniden, sevdalar doldu,
Neden çıkıp geldin, baktın yeniden?

Aklımı başımdan, alır gidersin,
Seni sevdiğime, pişman edersin,
Yine başa dönüp, ’çatlaksın’ dersin,
Aklıma sevdayı, soktun yeniden.

Ben kendi halimde, olur giderdim,
’Alınyazımmış bu, kadermiş’ derdim,
Bana yetiyordu, bitmeyen derdim,
Derdi yüreğime, taktın yeniden.

Derdim de sen oldun, dermanım da sen,
Aşk ne sevmek nedir, bir bilebilsen,
Sen de benim gibi, bir sevebilsen,
Sen, sensiz dünyamı, yıktın yeniden.

Kalbimden çıkarıp atmıştım seni,
Kendime gelmiştim ben yeni yeni,
Usulca yaklaşıp delirttin beni,
Alev alev bana aktın yeniden.

Mehmet Ali Çıbıklı