0
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
1056
Okunma
Nefesim seni beklerken ;
Sanki dünyadaki bütün saatler duruyor,
Irmaklar susuzluktan bir, bir kuruyor,
Dünya bile yerinde sabitlenmiş gibi oluyor.
Yüreğimin sesi sen gelince ;
Zaman bardaktan boşalırcasına yağan yağmur gibi akıyor,
Rüzgarlar fütursuzca bir sağdan, bir soldan esiyor,
Çağlayanlar yıkılan bir baraj gibi güldür, güldür coşuyor.
Gönlümün sultanı sen giderken ;
Dünyama birden zemheri karanlıklar çöküyor,
Zamansız gelen ölüm ile ruhum bedenden çıkıyor,
Ve o andan itibaren benim için hayatın hiç bir anlamı kalmıyor.
Zafer Özcan-(07.04.2014)
