1
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
1012
Okunma
Dipsiz kuyularda boğulmaya ne kadar da hevesliyiz
Azıcık mutlu olmaya görelim
Hep ne zaman bitecek diye endişelenmekten,
o anı yaşayamaz olmuşuz
Çok sevince elimizden aldıklarına inanmışız her şeyi
Çok sevmeyi bırakmışız.
Kaderle keder birliği yapmış gibiyiz
Karamsarız en çok
Kimse dinlenmesin istiyoruz bizde,
Herkesten daha fazla yorgunuz sanki..
Gülemiyoruz mesela rahatça
Hep bir eksiklik, geç kalınmışlık hissi
Kavuşurken bile hep vedaları düşünür yas tutar olmuşuz
Her şey yeterince zor değilmiş gibi
Bir de biz bir muz kabuğu koymuşuz dünyanın ayakları altına
Ne yola düşebilmek, ne kalabilmek
Mum gibi erimek bu yaptığımız günden güne
Saklayayım mı söyleyeyim mi derken
Dinleyecek kimseyi bulamamak..
Bir artı sıfır bir yalnızlık bizimkisi..
5.0
100% (3)
Şiirin sahibi
Cevap Yaz