O ki; nurlu, onurlu, şefkat, merhamet yüklü
Mehtap gibi geceyi güneş gibi gündüzü
Aydınlatan, en seçkin, en yüce rahmet yüklü
Yılmadı zorluklardan sönmedi güler yüzü
O ki; Hakkın Habib’i, elçisiydi en güzel
O ki; alemler için yaratılandı, özel



O ki; oldu cihanda mağfirete emare
Kaybolmadan insanlık hayattan mezuniyet
O ki; oldu Rabbine her anında şekure
Emin haliyle kalbe yerleşti memnuniyet
Var oldu cümle alem yer gök güldü Onunla
Kalem yazdı adını hüsn-ü hatla ve nun’la



O, insanın bekası aynı anda ezeli
O, Muhammed Mustafa, O ki güle Padişah
Nur akar simasından, O ki gülle bezeli
Kokusunu almayan çeker ebedi eyvah
O seçilip övülen, adı levh-i Mahfuzda
Yazılırken, o anda çözüldü cümle buz da



O ki gönülde yaşar, salâvat dilimizde
O ki en son peygamber güzel ahlak timsali
İfratı hep men etti günlük fiilimizde
Karanlığı ağartan doğan güneş misali
O ki, ümmeti için her zaman duasıyla
Kurtuluş isteyendi nur saçan şuasıyla



Ya Habib; şefaat et mahşer günü gelince
Ya Rabbi; komşu eyle cennetinde ölünce



NİLÜFER SARP