Sende, bende sevmeyi sevdik
Ne ağıtlar,türkülerle yandık Bedirhan
Belki aynı türküleri,şarkıları sevmiştik
’Rüzgar söylüyor, bizim eski şarkımızı’
Bedirhan zigon sehbada unuttukların hala orda mı?
Türkü gözlünü hatrından çıkardın mı?
1993 yılından bu yana ne çok şiirler söyledik
Ne engameler,ne badireler atlatdık.
Vurdum duymaza, aymazlara sitem etmedik mi?
Hangimiz bazen, dibe vurup çıkmadık,
Hayatın çarklarına,oyunlarına
Biz yenilmedik,buradayız demedik mi?
Hayatın bize biçtiği rolü oynamadık mı,
Gözyaşlarımızı içimize akıtmadık mı.
Kaç sanatçının yüreğinin güzelliğini keşfetdik
Kaçını kaybettik,Cem Karaca’ları,Barış Manço’ları
Yavuz Bülent’le ’Cebeci istasyonu’na gitmedik mi?
Faruk Nafız Çamlıbel’le ’Han duvarları’nda
Türkiye’mizi Anadolu’yu gezdik.
Yollarımız kesişti, duygu yolunda
Aynı ’beklentiler bulvarı’nda dolaştık.
Acı,sessiz çığlıklarımızı duyurduk mu?
Mahzuni şerif’i,Aşık Sefai’yi unuttuk mu?
Ümit Yaşar’ın ’Acılar denizi’nde durulduk.
Cemal Safi’yle ’Tek hece aşk’deyip,
Mevlana’yı döndürdük,Yunus gibi pişdik mi?
Sevgi neydi? Aşk neydi? Sadakat neydi?
Binlerce kez tahlil,analiz etmedik mi?
Yahya Kemal’in ’Sessiz gemisi’yle ölümü hatırladık,
Abdurrahim Karakoç’la lambada alevi titretmedik mi?
Bahattin Karakoç’la ’ıhlamurlar çiçek açarken gel’ demedik mi
’Hayırsızın biriydi fikrimce dedik’ sonra ’Bir gün anlarsın’
Necip Fazıl’ın diliyle ’Gelme artık neye yarar’
Ahmet Arif’ten ’Uy havar sevmişim,ben seni’
Yusuf Hayaloğlu’yla ’İstanbul ey İstanbul acılar kraliçesi’
Deyip sesimize ses olup seslenmedik mi?
Kutlu gecelerde birlikte Allah’a yalvarmadık mı.
Ayyıldızlı bayrağımıza laf söylettik mi?
Savaşlara dur deyip,barışa çağırmadık mı
Vatan şehidlerine sahip çıkmadık mı,
Gazilerimize değer verip onları anmadık mı.
Cem Karaca’da ’Allah yar, Allah yar ’dedi,
Barış Manço ile ’senden öte senden ziyade’ dedik.
Tevekkül eyledik,aynı frekansta buluştuk.
Helal olsun sana, kulakların çınlasın
Selam olsun, hakikatlı dostlara
Hanların hanına...


Dinlemesini bilen,töreli, edepli,
Saygıda kusur etmeyen,
Mesafeleleri koruyup, ayırt eden,
Bastığı yeri bilen,
Nerde duracağını idrak eden,
Kendine malik,
Çizmeyi aşmayan,
Güzellikler imza atma,
Sadece insani vazife gözeten,
Çıkarsız, hilafsız,
Saf ve baki dostlukların,
Hak yolunun yolcusu...

ZEHRA ÇELİK

2006-07


Şiir ;Çocukluğumun Akşamları
Mustafa Toköz’e ait.