Bir parka oturupta seyrettim çiçekleri
Rızık için koşuşan kurtları böcekleri

Bende bir zaman böyle onlar gibi yaşardım
Bir dilim ekmek için gece gündüz koşardım

Hiç aklıma gelmezdi parklar bahceler benim
Yıllardır çalışmaktan yorgun düştü bedenim

Oysa burada böyle bakarak dalda güle
İnsan tefekkür edip dalıyor bak hayale

Güllere baka baka yaşaması ne güzel
Güller çiçek açarken ben ise oldum gazel

Goncaya bakar iken düşündüm gençliğimi
Gençlik elden giderken götürdü dinçliğimi

Ne gözümde fer kaldı ne de dizimde derman
Yatağıma yatınca öyle ağrıyor her yan

Yatak değil mübarek san ki diken yığını
Uykusuz geçiririm gecelerin çoğunu

İnsan yaşlı olunca çevresi daralıyor
Bir bahane bularak oğlan kız darılıyor

Oysa bu günler için ne hayaller düşledim
O düşlere kapılıp gece gündüz işledim

Kazandığım serveti şimdi yiyemiyorum
Ben kazandım bunları benim diyemiyorum

Doğanın kanunu bu gonca açar gül olur
İhtişamla açan gül gün gelir gazel olur

Düşün be insan oğlu her açan gül soluyor
O gazel olur iken yeni filiz geliyor

Sen gül olduğun zaman evlat gonca oluyor
Torun filiz verince senin sonun geliyor

Bir hayat hikayesi Arıkan yazdı böyle
Hilafım varmı bunda düşün hele bir şöyle