Peşin hükmedilmişti ona yalnızlık,
Kaldırımların giysisini giymiş,
Gözlerinin kırmızısıyla süslenmiş,
Tiner kokusuyla nefes almıştı
Onlardan korkanlarla nefretini tazelemiş,
Onlara yaklaşanlarla insanlık tatmıştı

Fecri zordu, biliyordu karanlığın,
İçindeki ümidi öldürenler vardı
Ona değil bahçeler mabed,
Bir kuru toprak dahi yar olamadı
Sorgulamazdı dününü,
Dününden bugüne tek fark,
Bir gün eksik yaşamasıydı

Beyaz yoktu sokaklarda,
Beyaz tenli sokak çocuğu dışında
Beyaz dediğime aldanma,
Siyahlar yüzünde,avucunda
Ellerinde kesik,yara bere,
Hayalden eser yoktu zihin tohumunda

Okulun sıcak sınıfı değil,
Dışındaki soğuk duvarları nasipti ona,
Elbet o da isterdi büyük adam olmak,
Yararlı bir fert,
Ama yararı kendine bile yoktu,
Varsa hüsran yoksa dert

Parkta annesinin elinden tutan,
Ya da babasının omzunda taşıdığı
Bir çocuk görse,
İçine hançer misali saplanıyordu,
Hissettiriyordu ona,
Dünyanın yüküydü "omzunda taşıdığı"