Biz bekledik...
Önce beraberdik,
Bir rüzgar esti beni güneye atdı.
Birbirimizi özledik.
Bir arada değildik, ama hep birdik
Senli benli, sensiz bensiz sohbetler etdik.
Anılarımız geldi aklımıza güldük.
Birbirimizi yanıbaşımızda hissettik.
Biz seviyorduk ve o sevgimizi,
Çocukca büyüttük.
Birgün bu özlem içinde karşılaştık.
Ama biz birbirimizi tanıyamadık.
Sadece gözlerimizdeki aşikarlık kalmış,
Biz büyümüşüz, kış olmuşuz.
İçimizdeki sevgiymiş bahar olan,
Bir umut bizi taşımış.
Bize neler,neler katmış.
İkimizde ayrı ağaçlarda kök salmış,
Meyveler vermişiz...
Oysa biz seninle aynı hayat ağacıymışız.
Aynı düşleri kurup, aynı rüyalarda buluşmuşuz.
Biz, hep sevgimizi birbirimize saklamış,
Birgün diye beklemişiz.
Sevgimizi hep geçiktirmişiz.
Onu, en güzel şekliyle beslemişiz.
Bize bağlı olanların kalpleri, kırılmasın derken,
Biz paramparça olmuşuz.
Ellerimiz uzanırda ötelerin ötesinden,
Dokunmaya kıyamaz olmuşuz.
Ruhumuzla, nikah kıymışız.
Biz o eşsiz ruha Aşık olmuşuz.
AŞK biz olmuşuz.
Gönüllere hasretle dolmuşuz...
Hasret kalmışız
Özlemle yoğrulmuş,
Bir olmuşuz.

Seher Göçmez
07/Şubat/2014/Cuma/Alanya.