Çığlık atacağız kendi kendimize
Gördüklerimize, dokunduklarımıza,
Yürüdüğümüz yolların karamsarlığına
Şu cümleyi tekrarlayacağız
Ya beni benden al ya da geri ver bana
Bütün küflenmiş yalnızlıklarımı susacağız
Kimsenin duymadığının bilincine vararak susacağız
Ne biz kalmış olacağız,
Nede parçalara bölünmüş olacağız.

Sevemediğimiz her şeyle
Yaşamın telaşına karışacağız

Konuşmak isterken susmak,
Susmak isterken konuşmak
Anlatmak ama anlatacak sözleri bulamamak,
Kifayetsiz kalan sözcüklerden anlamlar türetmek
Kör, sağır bir yalnızlık hissiyatıyla bölünmek ikiye,
Kalmak arada hayat ve ölüm arasında ki o hassas noktada.

Ne desem yeri dolmayacak olan terk edişlerin
Virane sokakların da dolaşmak yetmeyecek bizlere
Avutmayacak bedenlerimizi hiç bir sevişme
Hiç bir yeni nefes seni bana, beni sana getirmeyecek
Kimse bıraktığımız boşlukları doldurmayacak
Eksik kalacak hep yarın ve yarına dair olan her şey de
Elbet ki gülümseyecek hayat,
Soluksuz akıp giden adına zaman denen
Bu kavram unutturacak yarınlarda geçmişi
Bize bir nebzede olsa ve kanatmayacak yaraları
Ama hep izler aratacak ve anımsatacak.

Birazda kendinden bir yetişme telâşesin de ki hayattan
Ama yaşıyor olacağız
Gideni geride bırakmayı öğrenmiş olacağız,
Birbirimizi özlerken yaşamayı da öğreneceğiz
Hayat gidenin arkasından
Yas tutulmayacak kadar acımasız
Aktığını anladığımızda geç kalmammış olmayı dileyeceğiz
Gelecek zaman avuntularından kendimize
Yeni yaşamlar türeteceğiz
Gülümseyeceğiz, gülümseteceğiz
Seveceğiz, sevileceğiz.

Sami Arlan..