Paranın satın alamayacağı ne kaldı.
Bir çocuğun gülüşü mesela.
Bir annenin şefkati.
Ya da bir babanın yüreği.
Bir dostun selamı.
Bir kadının etini sattılar aksine.
Yoksulun kalbini.
Allahın kitabına biçtiler değer.
İnsanın şerefine...
Parayla adam oldu insanlar.
Kazandıkça dağıtmayı unuttular.
Açlıktan kıvranırken komşu.
Utanmadan kızarmadan rahatça uyudular.
Durdu dünyanın kalbi sonunda.
Lanet etti vefasızlığa.
Utandı kendinden toprak.
Yıldızlar başladı ağlamaya.
Soğuktan titredi küçücük yavrular.
Güneş ısıtamadı kimseyi bir daha.
Rahatını bozmadı insanlar.
İnlemedi vicdanlar.
Ve tapıldı paraya puta tapılır gibi.
Sattılar insanlar gerçek sevgiyi.
Unuttu herkes nerden geldiğini.
Satın aldılar güzel olan herşeyi.
Kaybedildi bir bir iyi insanlar.
Ve zengin fakir demedi toprak.
Aç olanla tok olanı ayırmadı.
Herkesi aldı içine.
Ve hesaba fakirden başlamadılar önce.
Günahı çok olandan başlandı.
Herkesin eşit olduğu tek yerdi mahşer.
Ve mahşeri bekledi yoksulluktan ölenler...