Bazen beni, yüreğine saklayıp
Uzak yollara gittin.
Bozuk bir otobüs koltuğunda
Belki de teker üstünde
Huzursuz uykularda
İhtimal,
Hayalime sarılıp, huzur buldun
Ben uyumadım canım.
Uyuyamadım…
Sen,
sabahın alacasında
Bazen gün ağaranda
Ulaştığın uzak şehirden
“Ben geldim, canım” dedin ya
Yorgun gözlerimi kapatıp
Derin uykulara yattım
Ben, seni öyle sevdim.

Çocukluğundan kalan bir korku mu bilmem?
Gök gürültüsünden korkardın.
Yaman bir korkuydu sendeki
Uzun kış gecelerinde
Ne zaman ayrı kalsak
Ne zaman yağmur yağsa kaygılanırdım.
Hele bir de gök yarılırcasına kükrediğinde
Ellerini tutamadığım
Korkunu uyutamadığım
Sarılıp yatamadığım için
Tarifsiz üzülür, kahroldum.
Ben, seni öyle sevdim.

Sen mi dedin, ben mi fark ettim?
Ne zaman fark ettim, hatırlamıyorum?
Suyu az içiyordun
Peşine düştüm su içmen için
Sen unuttuğunda ben hatırlattım
Bazen, bir dolu bardakla gelirdim sana
Bazen, bir çocuk gibi ellerimden içerdin
Sen içtin, ben suya kandım.
Ben, seni öyle sevdim

Kavgalarımız olurdu zamansız
Öyle bir kavga ki
Amansız
Ama hiçbir kavgamız
Aşkımızdan büyük değildi
Öfke ile üzünç gözlerinde yaş
Gözyaşların yüreğime ateş olurdu.
O yangıyla “Seni seviyorum salak” derdim.
Üzüncün sevince döner
Yüzünde mutluluk fenerleri yanardı
Sessizliğin kuytusunda
Son sözü, aşk söylerdi
Ben seni öyle sevdim.


Ayrılıklarımız olurdu.
Sebebini sorma!
Nasıl ki kavgaya sebep bulurduk
Elbet ayrılığa da sebep vardı
Ben diyeyim on, sende de ki, yüz sebep
Yüzü de ayrılığa sebep
Sonra mı?
Sonra sı, koskocaman bir özlem.

Gel gayrı da kömür gözlüm gel gayrı
Cehennem’den beter oldu ayrılık.
Kaldır yüzünü de bir kez gül gayrı
Cehennem’den beter oldu ayrılık

Özleminle gelirdin
Özlemle sarılırdım
Ben seni, öyle sevdim

Alışıldığı üzere
Herkesin söyleye geldiği gibi
“Seni seviyorum canım.”
Demedim
Diyemedim belki…
Ama
Soframızda sen yedin, ben doydum
Sen güldün
Ben baharı yaşadım Zemheri de
Ben, seni öyle sevdim…

Ben, senin hasretini sevdim
Ben senin vuslatını sevdim.
Ben senin bin katını sevdim
Ben seni öyle sevdim.

yolcu9901