İSTANBUL, GÜZELSİN

Güzelsin, güzel kalmalısın istanbul
Kıymetini bilmeyenlere, haddini bildirirsin
Erenler, padişahlar, sultanlar sende yatar
Hem toprağın üstü, hem de altı zengin
Dünya şehrisin, eşin yok
Tanımaz kimse, kimseyi, yan, yana iki ev
Birinde Kuran okunur, birinde zina edilir
Meyhanesi dolu, camileri, hastahaneleri dolu
Kim nereye giderse öyle zanneder istanbulu
Her gelene kucak açar,
Köprü altları, sur dipleri, parkları, tinercilerin evi
Kimi sokaklarda, erkeği, erkeğe, kadını, kadına benzemez, ad kavmi gibi
Canım, aziz bildiğim istanbulum, sen böyle değildin
Kırsaldan gelenler sende kayboldu,
Edeplerini, geldikleri yerde mi bıraktılar?
Büyük şehirlerde, edep yok mu sandılar!
Rüşvet, şantaj, orman kanunu yürürlükte
Gerçek istanbullular köşelere sindiler, ya da şehri terk ettiler
Lakin, kutsaldır İstanbul, kirini temizlemeyi iyi bilir
Türbeleri, yatırları, velileri, korur onu
Orada yaşamaya alışan, sihrine kapılmıştır, sahiplenir, canı pahasına
İstanbul demek vatan demek, kanımız son damlasına kadar helal.


EMİNNUR ACAR.