1
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1053
Okunma
Bir alışkanlığı var,hayatın,
Tüketilince çareleri,
Umutları var ya,hayallerin,
Yetişir oluyor,sessiz ağlayışlara.
Akşamların yalnızlığını,
Sabahlara anlatamıyorum.
Söz dinlemez oluyor,
Siyahlığında bulunduğum yaşamlar.
Bir vedaydı isteğim,
Hüzne veda.
Yalnızlığın gizemiyle süslenmiş,hayallerimi,
Bıraktığımsa,
Göz yaşlarımın hayat verdiği,çaresizliğimdi.
Şimdi,aşkın anlayışını istiyor,
Yitirmiş olduğu sevgilerin uğruna,
Tüm sevimsizliğine rağmen hayatın,
Yürek dayanmıyor,ağlayışına.
Sıcaklığına sığındığım hayaller,
Soğukluğunu saklıyor,yalnızlığın.
Kardelen çiçekleri gibi,aşklarım,
Sevgilerimi yaşatıyor.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz