ince tel soru ardından bükülür
şimdilerde perdesi kapalı cümlelerin
düş aynasını kırıyor silahlar
birde koşmayı öğrensem
kanamayacağım kendime




biz sizi çok aradık zaman aralığında
tamamlanmamış hayat her birimizin avuçlarından kayan
bir dost sesine bağladık uçurtmaları
yağmurlara inat sevdik biz ıslanmaya gebe gözlerimiz di
güneşi arayan



hep gecelerimize saldık ateşböceklerini
sizin işleriniz vardı iki cümle arasında sahte barış fenerleri yakmaktaydınız
sonrası hep filim karelerinde kaldı insanlığa sevdamız
oysa güneşe başka renkler çalacaktık
el ele tutabilseydik



kurumadan topraklar
ağlaya devam diyor yüreğim
özlemek güzel söz kızarıyor avuçlarım
tıpkı uykuya hasret göz bebeklerim
seviyor yüreğim ateşi



um delice yaşa asude
her cana düğmele simasını tebessümün
siz koşarken yokuş aşağı bana kalsın sevinin dik rampaları
hep azat edildi kırlangıçlar
tıpkı mehtaba aşık yakamoz
haydi diyen dost